ქუჩაში მოხეტიალე ბავშვები და მშობლები, რომლებსაც ისინი ვერ ირჩევენ
ამობეჭდვა · 2017-07-17 16:33:00 · 304 ნახვა

ბავშვი საკუთარ მშობლებს არ ირჩევს, თუმცა თავად მშობელს შეუძლია აირჩიოს შვილის გარემო პირობები შესაძლებლობების მაქსიმუმიდან გამომდინარე ისე, რომ ბავშვი საკუთარ თავს არ აიმედებდეს სიტყვებით - მშობლებს ჩვენ ვერ ვირჩევთ.

სამწუხროდ, დღეს ბავშვთა უფლებები და პირობები არც თუ ისე სახარბიელო მდგომარეობაშია, განსაკუთრებით გარეთ „მოხეტიალე“ არასრულწლოვანებისა, რომლებიც ან მოწყალებას ითხოვენ, ან ვაჭრობენ.

საქმე იმაშია, რომ ამ ბავშვების უმეტესობას მშობელი აიძულებს ქუჩაში გასვლასა და ფულის შოვნას. ზოგიც მშობლებისგან დამოუკიდებლად ითხოვს მოწყალებას, თუმცა მათი რიცხვი ბევრად მცირეა.

ორი თვის წინ, როდესაც ჯერ კიდევ გაზაფხული არ იგრძნობოდა ქუჩებში და სუსხიანი ამინდები იყო, მეგობრისგან წამოსულს საღამოს 22:00 საათზე დიდუბის ხიდზე პატარა, ხუჭუჭა ბიჭი შემხვდა, დაახლოებით 8-10 წლის. კიბეზე მობუზული იჯდა და ხელი ჰქონდა გამოშვერილი. ნახევრად ბრაზმორეულმა აცრემლებული თვალით ვკითხე, თუ რას აკეთებდა იმ დროს ისეთ ქარიან ამინდში იქ. მისმა სევდიანმა გამოხედვამ ბრაზი სევდით შეცვალა, ეტყობოდა, რომ არც ბოშა და არც სხვა ეთნიკური წარმომავლობის იყო, გამართული ქართულით მიპასუხა, რომ დედა სხვა საქმით იყო დაკავებული და თავად უწევდა მოწყალების თხოვნა. კარგად არ მახსოვს, როგორ გავხსენი საფულე და რამდენი ხურდა ჩავუყარე, რადგან აქცენტი ხელის კანკალზე მქონდა გადატანილი, ვცდილობდი ემოციები არ შემტყობოდა. ცივად გამოვტრიალდი და ყოველ ნაბიჯზე მიმძაფრდებოდა სურვილი, მისთვის ხელი ჩამევლო და სადმე მიმეყვანა, სადაც იზრუნებდნენ პატარა, ხუჭუჭა ბიჭზე, რომელსაც თავის დროზე რომ გამართლებოდა და შეძლებულ ოჯახში დაბადებულიყო, კარგი განათლება მიეღო, ბევრისთვის სასურველი მეგობარი და კოლეგა იქნებოდა, რადგან ვიზუალიც საოცრად განსხვავებული ჰქონდა.

რატომ არ წამოვიყვანე? სიმართლე რომ ვთქვა, არ ვიცოდი ამ პატარაზე ვინ იზრუნებდა, ექნებოდა თუ არა მუდმივი თავშესაფარი, სად იქნებოდა სოციალური მუშაკი, ვისთვის მიმემართა. თუმცა ყველაზე დიდი მიზეზი კი მისი დედიკო იყო, რომელიც ალბათ როგორ წვალობს, რომ ეს პატარა გამოკვებოს, მე კი ასე, ერთი ხელის მოქნევით გამომეტაცა მისთვის უსაყვარლესი შვილი. ან იქნებ ლოთი იყო და მხოლოდ სასმლის ფულს აგროვებდა, ბავშვსაც ამ მიზნისთვის იყენებდა და ქუჩაში ამათხოვრებდა (როგორ მძულს ეს სიტყვა), არ ვიცი... მასზე არაფერი ვიცოდი, თუმცა ფაქტია, რომ ასეთ ბავშვებს საზოგადოებისა და სახელმწიფოს მხრიდან დახმარება და თანადგომა სჭირდება.

მოვიდა დაგიანებული ზაფხულიც და ერთ-ერთ ცენტრალურ ქუჩაზე დავინახე დედა-შვილი როგორ მიდიოდა შუქნიშანზე გაჩერებულ ავტომობილებთან და როგორ სთავაზობდა ხატებისა და სანთლების ყიდვას. მზე ძალიან აჭერდა, შუა დღის მზე განსაკუთრებით საშიშია ბავშვებისთვის. ასფალტი ისეთი ცხელი იყო, სიარულისას ფეხის გულებს რომ გვწვავს. ასეთ სიცხეში ვაჭრობდა პატარა გოგონა დედასთან ერთად. ხომ შეიძლებოდა ამ გოგოს უდარდელი ბავშვობა ჰქონოდა და დამტკბარიყო იმ წლებით, რომელიც როგორც წესი, ლაღი და მხიარული უნდა იყოს.

 

იხილეთ ვრცლად